ТАЛЯАН

1. юум. н. 1) багахан талмай, ойн соорхой, ойн дунда байдаг багахан тэгшэ газар, халзан толбо, майла (лужайка, поляна, ровное открытое место среди леса, гор): Намаг соогуур сэхэ ошохо гэхэдэ хорохо, хоргодохо аргагүй үсөөхэн модотой таляан нэмжын харагдана (Г.-Д. Дамбаев); 2) багахан гүйхэн уһан, нуурмаг (небольшое озеро): Талмайран хүхэрэгшэ таляанууд ниилэжэ, ямаршьеб нэгэ нэрэгүй далайдал адляар салбайна (Ц.-Ж. Жимбиев); таляан уһан тогтомол уһан (стоячая вода): Тиихэдэнь Барга-Няма иимэ таляан уһануудые тойрожо ябаад, даамба тээшэ шэглэбэ (Б. Мунгонов); 3) үсөөн уһанда абтадаг нуга (займище): Мүнөөшье Хара Нуурай хажуудахи таляан соогуур ябатараа, яаха аргагүй зогсоод, уһа шабар худхан байна (Ц.-Ж. Жимбиев); 4) захаам. у һа гарахада аалин урадхал т ай газар (брод): Хонид таляанаар ошожо уһа гаталба; 5) үсөөн гэрэл, толон, гэгээн (свет): Бордоһоншье нэгэ бага намдажа, аяар дээрэ, харанхы соо һарын сайбар таляан харагдадаг болобо (А. Жамбалдоржиев); ○ намаг, нуур, уһан гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.; 2. тэмд. н., үсөөн ялагар, ялалзаһан (яркий, сверкающий): Автобусой урдаа туугаад ябаһан таляан гэрэл соо үндэрнүүд, дуугай, хаб хара нарһад ирагашалдаад халба һүрэнэ (А. Жамбалдоржиев).