ТАЙГА

1. юум. н. нэлэнхы хүбшэ, хүжэ ой, үргэлжэ ехэ ой модон (тайга): Тиигэжэ байтар хүйтэн жабар шангадажа, агуу юртэмсын нэгэ һугада гасалан тохёолдоһондо уйдан шаналһандал, тайга гунигтайгаар гүнгэнэнэ (Д.-Д. Дугаров); бар тайга ойро хүрэгдѳѳгүй, хүн зоной ябаагүй, бартаа ой хүбшэ (глухая, девственная тайга): Харин Хурьган гансаараа таһаржа, зүүн зүг шэглэн, хаана ямар орон нютаг зориһоноо мүртэй мэдэнгүй, яба ябаһаар бар тайга соо орошоһон юм (Б. Санжин, Б. Дандарон); ○ ой, хүбшэ гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.; 2. тэмд. н. хүбшын, ой модоной, хүбшэтэй, ой модотой (таёжный): – Витим мүрэн гэжэ дуулаа һэн гүт? Вот, вот… тэндэхиб. Баһал тайга газар юм даа (С. Цырендоржиев).