ТАБИСАГҮЙ

тэмд. н. 1) ямар нэгэн юумэ нэбтэрхэгүй, сүмэ, нэбтэ табихагүй (непроницаемый, непромокаемый): Нэгэдэхеэр, һэеы гэр хабсарха задалхада юрын байхаһаа гадна, хэмжээгээрээ бага, зөөдэлдэ хүнгэн, шанга һалхиндашье тогтууритай, хүр саһандашье дарагдахагүй, дулаагаа табисагүй, бэхи бүхэ байдаг юм (Б.-М. Жигжитов); һанаһанаа табисагүй үсэд, үсэд зантай (упрямый, неуступчивый): Зүгөөр Цэлхэй Цыренович зүбшөөншьегүй байхадаа болохо бэшэ аал? Һанаһанаа табисагүй хүн шэнги агша (Ж. Балданжабон).