ТАБХАР

тэмд. н. 1) хажуу тээшээ үргэн аад, набтар, хабтагар оройтой, табхагар (низкий и широкий, низкий и с плоской вершиной): Малай эмшэн хүниие аргалха болоһондоо баяртай, табхар сүүмхэ сооһоо бишыхан баанхатай эм гарган һарбайба (Ц.-Ж. Жимбиев); Тэрэ табхар кубанка малгайтай, оодон пальтотой, уйтан хүхэ үмдэтэй (Ц.-Ж. Жимбиев); Талада табхар хүнэг (таабари, худаг); 2) бүдүүн аад, набтар, үндэр бэшэ, газарлиг (приземистый и плотный, полный): Харин улабар һахалтай табхар хүн хараал табин, шархатаһан булшангаа юундэшьеб гуталайнгаа түрии дээгүүр уяадхиба (Д.-Д. Дугаров); Табхар һамган һольжор һольжорһоор, гуяа холгообо (таабари, хамуур).