ТАБХАГАР

тэмд. н. 1) хажуу тээшээ үргэн аад, набтар, хабтагар оройтой (низкий и широкий, низкий и с плоской вершиной): Тиигээд лэ манай хүн хүгшэн эхынгээ шабааһа шэрэдэг ялхигар жаахан тэргэ заһажа оробо, табхагар хоорбыень холбоһон үдөөринүүдые, дүрбэн мөөрнүүдыень заһана (Ц.-Ж. Жимбиев); табхагар пеэшэн үндэр бэшэ аад, үргэн пеэшэн (невысокая и широкая печь): Зосоонь хэдэн таһалгануудтай, табан сонхынь наагуур шабар горшоогтой сэсэгүүд табяатай, гэрэй дундань табхагар галаанха пеэшэн сайбайна (Ц.-Ж. Жимбиев); табхагар гэр набтар, үндэр бэшэ гэр (приземистый дом): Механик хүбүүн шофёр басаган хоёр тээ саана байһан табхагар шулуун гэр тээшэ гэшхэлбэд (Ц.-Ж. Жимбиев); 2) тугжагар бүдүүн аад, набтар, үндэр бэшэ, газарлиг (приземистый и полный, плотный): Тиихэтэйнь табхагар хүн аһалдахаяа даб гээд, Дармын үзэгдөөгүй түргөөр хажуу тээшээ алхаадхихадань, хүлһөөнь тороод, газар руу шарбашаба (Д.-Д. Дугаров).