ТАБАРАЛДАА(Н)

(Н) юум. н. 1) амитанай гү, али хүнэй ябахада, гүйхэдэ, дэбһэхэдэ хүлөөрөө шангаар газар сохиһон абяан, түбэрөөн (топот ног, копыт): Голой хойто бэеын айлнуудай нохойнууд дуу абалсан хусалдаад, нэгэ айлһаа нүгөө айлай хоорондо моридой табаралдаан, хүбүүдэй хоолой ниилүүлэн дуу дуулахань соностобо (Д. Сультимов оршуулба).