ТААРУУ

1. тэмд. н. зохид, зохистой, боломоор (вполне соответствующий, подходящий, вполне годный): Оёдолшо хүн гээшэ оёхо гэжэ һэдэһэн тэрэ хубсаһандаа тон тааруу бүд шэлэжэ абабашье, тон ондоо, тэрэ бүдтэ таарахагүй хэб фасоноор эсхэжэрхижэ болодог (Ч. Цыдендамбаев); тааруу зохид яһала таарамжатай (вполне подходящий): Хоёр ехэ голой уулзуур дээрэ оршоһон хотын ажаһуугшадта тааруу зохид, бүхы эрилтэнүүдые дүүргэһэн пляж гэжэ оройдоо байхагүй (Б. Бадмаев); 2. юум. н. тааралга, зохилго (соответствие, аналогия).