ТААМТАЙ

1. тэмд. н. һанаатай, түхэлтэй, хэбэртэй, һэдэлгэтэй (имеющий вид, намерение, цель): Овчинников хоро шараа бусалжа, үнгэрхэдөө Бергерээ үдэр бүри архи шудхаад лэ, албанайнгаа хэрэг ябуулнагүйш гэжэ галхааха таамтай болоо (Б. Санжин, Б. Дандарон); 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. һанаха, һэдэхэ (намереваться, собираться): – Тэдэ нугаһадые ши үргөөһэн байба хаш, – гэжэ Галсан үшөө зэмэрхэхэ таамтай (Ч. Цыдендамбаев).