ТҮБЭНГИ

юум. н. 1) амисхаалай махабад руу агаар хүргэжэ, эдеэ унда орохоһоо хамгаалжа, дуу гаргаха үүргэтэй, бахалуур мэнгээрһэн хоолой хоёрой хоорондохи махабад (гортань): Үбгэжөөл сошоһондоо нюдэеэ аняад, буруу харашаба, түбэнгидэнь нэгэ бүглүү, монсогор хара юумэн бии болоод, үрбэгэнүүлээд, амииень хаагаад абаба (С. Цырендоржиев); 2) юумэ залгихада ёмбого-ёмбого хүдэлдэг һужуурай мэнгээрһэнэй бүдүүрһэн газар (кадык): Туранхай яһалиг нюур дээрэхи жабжань һанжагад гээд, ута хоолой дээрэнь байгаа хулганын шэнээн түбэнги дээшэ доошоо һолжороод абана (Д. Батожабай); ◊ түбэг татаха, түбэнги татуургадаха һанаа зобоохо, амар заяа үзүүлхэгүй (не давать покоя): – Минии баяниие хэн мэдэхэ юм? Минии баялиг хэндэ түбэг татаа, түбэнгииень татуургадаа юм?! (С. Цырендоржиев).