СООЛГО

юум. н. 1) ү бэлдөө дороо хүрэдэггүй гол, нуурай мүльhэ сонтигто, лоом, салир г.м. зэмсэгүүдээр сүмэлhэн нүхэн. Мүльhэн дээгүүр хобоо сабшан гаргаад, соолгоhоо уhа хүнэгөөр урдахуулжа мал уhалдаг hэн (прорубь): Соолгоёо утаашань заһаад, эрмэгыень һөөл зохидоор хоноожорхиходонь, тэбшэ шэнгихэн болошобо (М. Осодоев); Соолго соо гал түлеэб (таабари, самоварта хөө хэхэ); соолго соолохо мүльһэндэ нүхэ хэхэ, мүльһэ нүхэлхэ (прорубать прорубь): Тэндэ зурам хара боролжын зүүн үзүүртэ Нашан Батын туранхай хээр мориие Цэрэнпил хүтэлжэ ерээд, нэгэ бишыхан сөөрэм дээрэ шор-шор гэтэр соолго сооложо уһална (Х. Намсараев); уһалуурай соолго мал уһалхын тула мүльһэ сооложо хэһэн нүхэн (прорубь для водопоя); 2) һэтэ гараһан нүхэн (прокол); соолго эми шэхэнэйнь дунда сооложо, түхэреэн нүхэ гаргаһан (один из видов метки у животного).