СЭБЭРХЭН

тэмд. н. 1) хирэ тооһогүй, бузар буртаггүй, арюухан (чистенький, опрятный): Георгий Николаевич уужам ногоон рюкзак сооһоо хотилоог гаргажа, арбаад алхам хажуу тээшээ ошожо, хадын хүнгэн горхонһоо сэбэрхэн уһа дүүрэтэр удхажа асараад, тагаан дээрэ үлгэбэ (Б. Мунгонов); 2) хөөрхэн, шарайлиг (хорошенький, смазливый): Балдан Нимаевич залуудаа Сэндэмэдэ үнэнхэ зүрхэнһөө дурлаһан, теэд нютаг нугадаа шэлэмэл сэбэрхэн басаган дохолон Балданиие хаанаһаа тоохо һэм даа (С. Цырендоржиев); Сэбэрхэн басаган сэбэр бэшэ, дурлаһан басаган сэбэр (Оньһ. ү.).