САРЮУН

1. тэмд. н. 1) һаруул, сагаахан (светлый): Надя басаганай сарюун нимгэн шарайнь сайшанхай (Ц.-Ж. Жимбиев); 2) арюун, хирэгүй, сэбэр (чистый; свежий): Манай оог хашхаралдаан үбэлэй сарюун агаарта заха хизааргүй ой тайгаар дабхаряатан сууряатана (С. Доржиев); сарюун сэбэр арюун, хирэгүй (чистый): Теэд сагаахан мөөдэйнь сарюун сэбэр болоһон аад, һүүлээ дээрэ үргэн шэжэгэнүүлбэ (Ц.-Ж. Жимбиев); 3) ушаргүй гоё, угаа һайхан, сэхэ сэбэр (прекрасный, великолепный): Минии hанахада, Владимир Намсараев сэдьхэлэйнгээ сэсэгы, сарюун мэдэрэлээ сэгнэжэ, арюун бодолой ашата hабагша олоо байна (Ц. Жамбалов); сарюун һайхан сэдьхэлтэй һайхан зантай, уряалгы зохид (добросердечный): Сарюун һайхан сэдьхэлтэй, сэлмэг һонор бодолтой хүн бэлэйт, Ёндон Тыхеевич (С. Цырендоржиев); 4) омог дорюун, хүнгэн, согтой, урматай (бодрый, энергичный – преимущественно о людях преклонного возраста): Гуша гаран жэлэй саана Дугар бригадир ямар сарюун, бэедээ найданги, зандарган хүн ябагша һэм (С. Цырендоржиев); Тиихэдэ, түрэһэн ашата эжынь – Цэдэлмаа абгай ерэн гурба хүрэнхэй, бага хүбүүнэйнгээ хүбүүн, ашадаа үргүүлжэ, хүл хүнгэн, сарюун зандаа ажаһуудаг (Б.-Б. Намсарайн); сарюун шэгтэй залуугаар харагдадаг (моложавый – о лице); ○ сэбэр, хүнгэн гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.; 2. наречи, баруун бур. гайхамшагтай, айхабтар (великолепно, замечательно).