САЛИР

1. юум. н. мүльһэн, газар, шулуу гэхэ мэтые сохижо малтаха, ухаха, һэндэхэ хурса үзүүртэй түмэр зэмсэг (пешня, лом для пробивания льда): Нара орожо байхада урда голой соолго заһахаяа ошоһон аад, салирайнгаа мохооһоо боложо удаараад, боро хараанай унаха үеэр һөөргөө бусажа ябабаб (А. Жамбалдоржиев); 2. тэмд. н. хурса үзүүртэй, ёрогор, ёдогор (остро конечный): Тэрэнэй милагар магнай дороһоо гараһан салир мантан хамарайнь үзүүр, монгол эмээлэй бүүргэдэл, эрид өөдөө хитаржа, хоёр сорго нүхэ харуулхадань, дээдэ уралынь үгы болотороо агшаад, доодо уралайнь оройгоор һэрээгэй асашуу хоёр — гурбан яһан шоронууд бултайшадаг һэн (Д. Батожабай).