САГЛАШАГҮЙ

1. тэмд. н., хууш. монг. 1) ойлгохоор бэшэ, ойлгошогүй, ухаанда орошогүй (непостижимый, невообра зимый): Буряадай үнэн һэшхэлтэ сэтгүүлшэдэй, үндэр долгито яруу найрагшадай түрүү манлайда Яруунаһаа гарбалтай нэрэ онсо толорон мандажа, сагай ошохо тума саглашагүй удхаяа нэмэжэ байһандал юм (soyol. ru); 2) заха хизааргүй, хэмжээгүй ехэ, һанагдаагүй ехэ, тоо томшогүй (неизмеримый, неисчислимый, бесчисленный): Ехэ бодисадванууд бэе, амяа үгэбэшье, / Саглашагүй баясхалангаар ханадаг гээшэ (Э.-Х. Галшиев); саглашагүй наһата будд. мүнхэ Буддын шэмэг нэрэ (вечный, эпитет Будды); саг лашагүй буянта үй түмэн буянта (добродетельнейший); саглашагүй һайхан гайхамшагта һайхан (исключительно красивый); 3) жаран хоёр доншуур (шесть десят два миллиарда); 2. наречи үгөөр хэлэшэгүй, айхабтар, хэлэхын аргагүй, ухаанда орошогүй (невыразимо, невообразимо): Түлэг дундаа сэсэглэжэ ябаһан, гуша юһэтэйхэн залуу эхэнэртэ ханилһан ганса нүхэрһөө хахасангаа хахасаха болоходонь саглашагүй хүндэ, барагдашагүй бэрхэтэй байнгүй яахаб даа (Б. Мунгонов).