САДХАЛАН(Г)

(Г) 1. тэмд. н. 1) гэдэһэеэ дүүрэһэн, ханатараа хоол эдиһэн, үлэн бэшэ, үег (сытый): Садхалан мориниинь дайралдаһан ногоо эдинэгүй, өөрынгөө тон дуратай, тон шэмэ, амта һайтай ногоо хараад байшана (Ч. Цыдендамбаев); Садхалан үлэн хүнэй зоболон ойлгохогүй (Оньһ. ү.); гэдэһэ (гү, али ама) садхалан ханатараа хоол эдиһэн, үлэн бэшэ (сытый): Хүн гэдэһэ садхалан болоходоо, бардам боложо, бага сагын юумэ тоохоёо болижо гутана (Ц. Дон); Эгээл энээнэй ашаар олон гүүдые һаажа, амтан ундан сэгээень уужа, ама садхалан ябаһандаа баяртайбди (Б. Шойдоков); садхалан тобир маряатай, тарган, сула (упитанный, тучный): Хана харшын үбэрөөр садхалан тобир үнеэд һанаа амараар хибэдэһээ хибэлдэжэ, томоотой түбхин янзаар наранда игаана (Ц. Дон); 2) шэлж. сэдьхэл хананги, һанаа амар, налагар (удовлетворённый): Харин шал худалаар үзэл үзөөд, айжа бахардашаһан айлайхиһаа бад байтар эдилгэ абанхай, һанаа садхалан юумэ морёор гэртээ хүргүүлдэг заншалтай (М. Осодоев); садхалан сэдьхэлтэй урматай, һайшаанги, налагар (удовлетворённый, довольный); 2. наречи дүүрэн гэдэһэтэй, гэдэһэ хананги (сытно): Садхалан амаржа, нилээд бухиндаһан Ошор-Хуаа омогоор тэдээндэ үүрһэбэ (Д. Эрдынеев).