САБИРГАЙ

юум. н. 1) шэхэнһээ нюдэн хүрэтэрхи толгойн хуби (виски, висок): Тиихэдэнь ялан сабиргайнь ягаа улаан болошоод лэ, шуһа даабхилан байхадань, толгойнь эрьен дүйрэхэдэл гэнэ (Ц.-Ж. Жимбиев); сабиргайгаа хашаха толгойгоо духынгаа хоёр талаһаа бариха, бажууха (сжимать виски, хвататься за голову): Гаржил шабарта халтирһан дохолон ямаандал шалд байса доошоо һуужа, стол дэрлээд хоёр альгаараа сабиргайгаа хашана (Ж. Тумунов); гараа сабиргайдаа абаашаха (гү, али бариха) сэрэгэйхеэр ёһолон мэндэшэлхэ (отдавать честь): Грачёв гүйжэ бодоһоор, бүһэеэ заһаад, Баторовай урда сэрэгэй алхамаар ерэжэ зогсомсоороо гараа сабиргайдаа абаашажа элидхэбэ (Б. Шойдоков); Лейтенант Хабибуллин тэрэ машинада гүйдэлөөрөө ошоод, сэрэгэйхеэр гараа сабиргайдаа баряад, бэхижүүлгэ хэһэнээ мэдээсэн элидхэбэ (Г.-Д. Дамбаев); 2) шэхэнһээ нюдэн хүрэтэрхи яһан (височная кость).