САБДАГ

юум. н. 1) шаж. газар нютагай, хада уулын, уһа голой эзэн (сабдак, хозяин местности): Тэрэ баатар арад зонойнгоо зол жаргалай түлөө хада уулын хорото олон сабдагуудтай хүсэ шадалаа хайрлангүй тэмсэдэг байба ха (Б. Мунгонов); сабдаг жэбдэг газар нютагай эзэд (сабдаки, хозяева местности): Хажуудахи хайлааһанай узуурта эдеэ хоол табяатай байбашье һаань, сабдаг жэбдэгтэ табиһан үргэл яажа эдижэ болохоб (Ц. Шагжин); сабдаг шүдхэрнүүд ада шүдхэр, ада боохолдой, альбан шүдхэр (черти, нечистая сила): Эгээл энэ үедэ Мороохой бөө гайтай шангаар найтаагаад, бүхы сабдаг шүдхэрнүүдые хуугайлан дуудажа, хэнииешьеб хараажа оробо (М. Осодоев); 2) хараал. шүдхэр, үхэдэл (чёрт): – Ша… ша… шамайе, хара яяр даһаа, уһа руу хаяжархихаб! Сабдаг! – гэжэ шүдэнэйнгөө забһараар пүлшэгэнөөд, нюдаргаа зангиданхай, урагшаа хоёр алхам хэхэдээ, Балжидай платиин энгэрһээ аһалдашаба (Ц.-Д. Хамаев).