СААДАХИ

1. тэмд. н. 1) нүгөө талада байһан, нүгөө талын (на ходящийся по ту сторону чего-л., за чем-л.): Намар бүхэндэ үбгэн баабайтаяа зүүн гүбээгэй саадахи ород деревниин малнуудые хүлһөөр адуулдаг байгаа (Ц. Шагжин); далайн саадахи далайн нүгөө эрьедэ байһан (заокеанский); 2) холуур байһан, холуурхи (дальний, отдалённый): Саадахи үргэн салуу үйлсэдэнь шифер оройтой, үргэн сонхонуудтай, шудхамал һууринуудтай гэрнүүд, тэдэнһээ сэхэ өөдөө утаан бааяна (Ц.-Ж. Жимбиев); хамагай саадахи эгээ холо байһан (самый дальний): Хамагай саадахи нэгэ үүдэндэ «колхозой түрүүлэгшэ» гээд бэшээтэй (Х. Намсараев); 3) будд. хари, хариин, хари газарай (чужеземный, иной); 2. юум. н. 1) холуур байһан хүн гү, али юумэн (тот, кто или что находится поодаль от кого-л., чего-л., от говорящего): Ааляар хэлэ, саадахишни хуу шагнажа байна; Саадахияа сүүмхэдээ хэхэеэ бү мартаарай!; 2) һүүлээр болохо юумэн, ерээдүй ябадал (то, что произойдёт в дальнейшем): С аадахинь өөрөө бүтэхэ байха; саадахи наадахи хожом хойнохи, хойшолон (дальнейшее, все последствия): …тэрэшни мэхэтэй, холо бодолтой, саадахи наадахииень хуу мэдэхэ хүгшэн шоно гээшэ гүбэ (Б. Мунгонов).