СҮЛ

тэмд. н. 1) хүнэй байдаггүй, ургамал ногоо муутай гү, али огто ургамалгүй хооһон (пустынный): Эртэ сагта амитан бүхэн хэлэеэ мэдэлсэхэ байһан аад, хүнүүд тэнгэриин жаргалһаа бууража, дэлхэй дээрэ газар газарта таһаран тэнэжэ ябаһаар ушаралдангүй, тэндэ тэндээ тусгаар хэлэтэй боложо, зариманиинь сүл газарта тэнэн зэрлигшээд, һармагшан мэтэ боложошье ошоһон бэзэ даа (mungen-tobsho.com); сүл губи хүнэй байдаггүй, ургамал ногоо муутай гү, али огто ургамалгүй хооһон газар (пустыня): Энэ үдэр наран бүришье хоротой хурсаар шаража, сүл губи ааян бусалжа байһандал халуугаар амилна (Д.-Д. Дугаров); сүл хооһон дайда хүнгүй, зоной һуудаггүй газар (пустынное пространство); ○ хооһон гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.