АРГАТАЙ

1. тэмд. н. 1) һанаамгай, шадамар, шуран, һубэлгэн, түргэн ухаатай : Баяр хүбүүн ганса хүнэй хэхээр бэшэ юумые, амитан хадаа аргатай гэжэ, хүшэжэ барижа байгаад лэ, һүүлшынгээ модые дэбдижэрхибэ ; Амиды хүн аргатай, аргалтай гал согтой ; аргатай башатай мэхэтэй, альбан : Ахынгаа аргатай башатай байһанда урмашана ; 2) боломжотой, шадабаритай : Норжимо аргатай байгаа хадаа ябуулга хэг лэ ; 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл . шадаха, боложмотой байха : Эдэ хоёр асариин талмай тээшэ хараһан туургануудынь хуу сэлеэтэй, тиимэһээ хоёр гүрэнэй түл ѳѳ лэгшэд бэе бэеэ харалсажа һууха аргатай .