АЛЯА

1. тэмд. н. тоомгүй , холшор : Аляа хүхын дуун урин дуудаад, / Аян холоhоо ерээб шамдаа. / Анхан түрэhэн талам шэнээр / Аршаан сүршэжэ, бэеым жэгнээл ; Аляа хүн арбан гасалантай, холшор хүн хорин зоболонтой ; аляа зан тоомгүй зан : Мүн миниишье аляа зан хүдэлдэжэ, тугаарайм томоотой хүнэй маяг орхигдошобо ; аляа хүхюун тоомгүй , хүхюу тэй, сэнгүү, согтой : Аляа хүхюун басагадай заямхада ерэхэһээ хойшо Дардай б ѳѳ бүришье аалин боложо, тэдээндэ бүтүүхэнээр дурагүйдэнэ ; Тэдэнэйнгээ аляа зугаатай ажабайдал тухай бодолгото болобо ; аляа холшор назгай, хонгор : Абаһаар аляа холшор ябадал тухай шашалданад ; 2. юум. н. 1) тэршээ, бушуу тушуу, то о мгүй хүн гү, али үхибүүн : Аляа хуули барихагүй, архинша з ѳѳ ри барихагүй ; 2) наадаша хүн, элдэбээр аашалдаг хүн .