АДАГУУСАН

1. юум. н., ном. 1) амитан, тэрэ тоодо абарга томо амитадһаа гадна, жэ ж э божо хорхой шумуулнуудшье ородог : Баарһан энэ адагуусан хүндэ гэгшын хоёр ашаа нюрган дээрээ тээжэ, зобожо ябана лэ! ; 2) шэлж . бузар, аюултай юумэн, амитан, ада шүдхэр : Хүн бэшэ, адагуусан ха юм… Шамда һайн даа гэхэ бэшэл! – гэжэ Шобдог лама Аламжые наада харан байжа, аягатай замбаагаа хомхойгоор эдижэ һуугаа һэн ; 2. элирх. үүргээр хэрэгл. адагуусанда хабаатай, адагуусанай шэнжэтэй ; адагуусан абаритай зэрлигшүү, ан амитанай абари зантай : Ёһото адагуусан абаритай Ван-Түмэр шал тэнэг амитан бэшэ ха юм! ; адагуусан түрэл ан амитан боложо түрэхэ үйлэ : Мори, сараар ажал хэбэл, баһа һайниие хүсэжэ, адагуусан түрэлһ ѳѳ нь хойтодоо хүн түрэлдэ түрэхэ болтогой гэжэ маани мэгзэм уншаха ; адагуусан түрэлтэн эхин зургаан зүйл амитанай шуһа мяхатай, газар дээрэ ажамидардаг аймаг түрэлтэн .