АБЯАГҮЙ

1. тэмд. н. шэмээгүй, аниргүй, үс ѳѳ дуугардаг, дуугай : Энэм тэрэ юрын, абяагүй Альбина Галдановна гээшэ аал? ; абяагүй байдал аниргүй байдал, аб аали байдал, анир шэмээгүй : Мүн ѳѳ дээрээ абяагүй байдал тогтоһон шэгтээ ; Һанаа зоборитой абяагүй байлган болобо ; абяагүй болохо аниргүй болохо, дуугархаяа болихо, шэмээгүй болохо : Абяагүй болоод, шагнажа һууһан тэдэнэр гэнтэ дарьяса энеэлдэшэбэ гээшэ ; Могзон Бата аараһан буу шэнги гэнтэ абяагүй болошобо ; абяагүй байха дуугархагүй, юумэ хэлэхэгүй : Тиигээд лэ хараһан, үзэһэн ѳѳ нюунгүйг ѳѳ р х ѳѳ рэхэд ѳѳ , баабайнгаа хаарта тухай абяагүй байба ; 2. наречи шэмээгүйг ѳѳ р, дуугайгаар, аниргүй г ѳѳ р : Мүн ѳѳ шни абяагүй ябаһан лэ хүн сэсэн гэжэ тоологдодог болоо бэшэ гү? ; абяагүй бай! ду у гай бай! аниргүй хата! ама а тагла ! бүтүү бай! : Абяагүй бай! Үрг ѳѳ хабша, хэлээ таһара! ; 3 . хэлэгшын үүргээр хэрэгл. аниргүй, шэмээгүй, дугай : Бүхы дэлхэй баһа абяагүй ; Үбгэнэй үгые зүбш ѳѳ рһэндэл, Доржын эсэгэ абяагүй .