ТАМШААХА

үйлэ ү. 1) урал амаа шам-шом гүүлэхэ, шомшорхо, сэдьхэлээ ханахадаа, хэлэеэ дээдэ шүдэнүүдэйнгээ мүйлэдэ няажа абяа гаргаха (шлёпать губами, причмокивать, щёлкать языком): Галша үндыжэ, дэрэ дороһоо гааһа, алшуураа тэмтэрэн абажа, орон дээрээ айхабтар томоотой янзаар ташаагаа тулаад, тамшаан һуужа, тамхяа носоожо татана (Х. Намсараев); Тэрэ үбгэн силос хаража ябахадаа, тамшаан тамшаан, толгойгоо хүдэлгэн гэшхэлээ һэн (Ж. Балданжабон); амаа (гү, али ама шүдөө) тамшааха амтархаһан мэдэрэлдэ абтаха (облизываться при виде чего-л. вкусного, смаковать): Бүдэжаб үбгэн буурал сагаан толгойгоо эльбэд гээд, амаа тамшаагаад, холоһоо абажа эхилбэ (Б. Мунгонов); Үглөөнһөө хойшо үлэн хооһон ябаһан дээрмэшэд болоһон мяханай үнэр абахалаараа ама шүдөө тамшаан, монсогор монсогор мяхануудые тогоон сооһоо абажа, зулгаажа эдижэ оробод (Б. Санжин, Б. Дандарон); амтархаха тамшааха амтатайгаар эдихэ (смаковать); 2) шаб-шоб гэһэн абяатайгаар бууха, тас-няс гэхэ – ташуур тухай (щёлкать – о кнуте): Туулган голтой гүрэмэл ташуурнуудай һүни үдэргүй тамшааха, улаан голдоо хүртэжэ байһан хүнүүдэй шашхаха шарлаха абяан түрмын ханануудые нэбтэ дуулдана (Х. Намсараев); 3) шэлж. обтохо, хорхойтохо, хомхойрхо (зариться, чревоугодничать): Минии мэдэхын тиимэл муу зантай хүн хаям, абаха эдихын лэ хойноһоо амаралтагүй ама шүдөө хабиржа тамшаажа һуудаг… (Х. Намсараев).