ТАБ II

: таб гэхэ:, таб-таб гэхэ, таб-түб гэхэ үйлэ ү. модон мэтэ юумэнэй абяатайгаар ниилэлдэхэдэ, мүн хүнэй гү, али ямар нэгэн амитанай хүлөөрөө газар гү, али шала сохин гүйхэ, ябаха (хлопать, топать): Харанхы хооһон гудамжаар хоёр хүнэй бүрэгэшэлдэн, таб-таб гүйлдэжэ, саашаа ошохо шэмээн хабарай һүниин сууряанда тодоор дуулдаад үнгэрөө һэн (Ц. Дон); таб байса тас гэтэр, пад гэтэр; шангаар, нягтаар (с хлопком; плотно): Хашаагай үүдэн таб байса хаагдашана (Д. Батожабай); таб-яб гэмэ нарин нягтаар, һайнаар хэгдэһэн (добросовестно сделанный, аккуратный): таб-яб гэмэ һандайбша; яб-таб хаагдаха нягтаар, забһаргүйгөөр хаагдаха (плотно закрываться): Шэнэ гоёнууд гэрнүүдэй болон яб-таб хаагдаһан үүдэтэй хашаануудай ойгуур Доржо ябажа, Иванайнгаа гэртэхин тээшэ шэглэнэ (Ч. Цыдендамбаев); лаб таб а) тоб гэмэ тодоор (наверняка, точно, в точности суть, положение дел): Ламбагайн юумые абажа эдижэрхёод, дутуу дутамаг хүдэлмэрилжэ болохогүй. Баһа юрын хүн мэтэ лаб таб, тэды-эды гэжэ хэлсэжэшье болохогүй болоно (Ж. Батоцыренов); б) үнэн, зүб юумэн, лабынь (истина, достоверность): – Дагба ахай, тантай лаб табыень хөөрэлдэхэеэ ерээб (Ш.-С. Бадлуев).