ТААТАЙ

тэмд. н. 1) зохистой, тааруу, боломоор, таарахаар (годный, подходящий): Янжама, тиигээ һаа, тон таатай сагта золголдошоо байнабди (Ц.-Д. Хамаев); таатай зохид угаа таарамжатай (очень подходящий): Тэрэ гэһэнһээ хорхойдо хорогүй юм шэнги байгаашье һаа, шоно һанаа һанааланхай, араан шүдөө зуунхай, таатай зохид сагай тудажа ерэхые һэмээхэн хүлеэжэ ябаа (М. Осодоев); таатай ушар забшаан, һамбаа, тушаан (удобный случай, повод): Намжалай элдэбээр туршаад, ямаршье хурга дараха үрэ дүн туйлаадүй байтар, талааниинь болоходоо, иимэ нэгэ таатай ушар тохёолдобо (К. Цыденов); 2) аятай, аятайхан, зохидхон, сэдьхэлдэ дүтэ (приятный, привлекательный): Цогтоев Гомбо өөрөө гээшэб: би хан харгы ябаһаншье, Табангуут отогой таатай сэбэр басагадай бэһэлиг буляаһаншье байхаб (Ч. Цыдендамбаев); таатай байха сэдьхэл татаха, зохидшоолгохо, сэдьхэлдэ таараха (импонировать, нравиться): Жамгановай түргэн хүдэлсэ, ухамай бодол, хэрэгээ мэдэлгэ дивизиин командир комиссар хоёрто таатай байба (Ж. Тумунов).