СҮҮБЭН I

1. юум. н. сүүбэн шоно 1) улаан шара зүһэтэй, богони хурса хушуутай, хара үзүүртэй газарта хүрэмэ ута һүүлтэй, яһала томо бэетэй нохойн түрэлэй мяхаша арьяатан (альпийский красный волк); 2) һаарал шоноһоо бэеэр бага, үнэгэнһөө томо, шаргал зүһэтэй, һаглагар һүүлтэй, нохойтой адли, һүрэглэн амидардаг, ан гүрөөһэ, шубуу, мал барижа эдидэг нохойн түрэлэй мяхаша амитан (шакал): Галдаа, тэрэ немец гээшэш бүри хүнэй шуһанда садахаа болиһон, сүүбэн шонодол адли амитан гэлсэнэл (Ж. Тумунов); 3) шэлж. хобдог шунахай, һэшхэлгүй муухай, хара һанаатай хүн (жадный, подлый человек): Зүблэлтын олон зуугаад хүниие буудажа алалсаһан … Тэрэ сүүбэн шоные танай иишэ бэдэрхэ хэрэгтэй гэжэ сэхэ заагдаһан байна бшуу (Б. Мунгонов); 2. элирх. үүргээр хэрэгл. сүүбэндэ адли, шонодо адли (подобный шакалу, волку); сүүбэн шунахай шонодо адли хомхой (алчный как волк).