СУУ

юум. н. 1) алдар, ехээр тараhан нэрэ, соло (слава, известность): Бодото үнэн ажалшын сууе магтанам, / Буурал баян Байгал далай толорнол. / Домог түүхын духаряа үргэн дурданам, / Долги татан танай гарта мэлмэрнэл (Х. Намсараев); суу тунхаг суу, һураг, зэрэб үгэ (молва, слухи):…айл хотоор «Сэсэгмаае Тоһототон эреэ» гэлсэһэн суу тунхаг таража байба (Ж. Тумунов); сууда гараха олондо мэдээжэ болохо, алдаршаха, магтуулха (прославляться, становиться известным): Газарай эд бэдэрэлгээр сууда гараһан Кузнецовтой ябахань хэзээдэшье һонин, юрэдөө, жаргал гээшэ (А. Ангархаев); суу түгээхэ магтаха, hайн талыень тобойлгон харуулха, һайнаар хэлэхэ, өөгшөөхэ (славить); 2) һураг, зэрэб үгэ, хоб-жэб (молва, слухи); суу шууяагүйгөөр үлүү юумэ хэлэнгүйгөөр (без лишнего шума); хооһон суу а) хооhон зугаа, зэрэб үгэ (пустая молва); б) бэеэ hайрхалга, бэеэ магталга (самохвальство); суу шэмээн һураг, зэрэб үгэ, хоб-жэб (слухи, молва); суу үгэ тарааха хоб шэрэхэ, хоб хөөрэлдэхэ, хоб зөөхэ (распространять слухи); ○ алдар, hураг гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.