СУРХАЙ

юум. н. ута бэетэй, хабтагар унжуу тархитай, гол мүрэндэ байдаг мяхаша загаһан (щука): Үбгэнэй харюу хэлээгүй байтар хоёр хахуулида баһал ялаагананууд орожо, тугаар һаяхан хаягдаһан загаһатай хахуули айхабтар томо, салигар эритэй һэлмэ хутагадал сурхай гаргаба (Ч. Цыдендамбаев); Сурхай зургаан нюдэтэй (таабари, сонхо); сурхай болохо аман зох. баатарые намнажа байһан дайсанай сурхайн дүрэтэй боложо хубилха (превращаться в щуку – о преследующем врага герое): Тэрэ нуур соо орожо шунгаад орхихолоороо, сурхай болоод, толгойнь сурхайн толгой бэшэ, хүүнэй толгой алдуурнагүй (Айдарай Мэргэн хүбүүн Алтай Шарагша дүүтэйһээ).