СОНЖУУРИ

юум. н., хууш. монг. 1) буруушаалга, буруушаал (осуждение): Буса орондо ябахын сагта дайсанай гэртэ ороһон мэтэ һэримжэ бари; хаанашье хорлохо муу хүн, сонжуури үйлэдэгшэ мэргэд бии гээшэ (Э.-Х. Галшиев); 2) эшэдэһэн, эшэгүүри; нэрээ хухаралга, аягүй ааша (стыд; позор): Н асадаа шэнэ бэри мэтэ эшэгүүри, сонжуури бүрин ойлгодог болон яба; эшэгүүриин халхабшаһаа хахасаа һаа, торго магнал үмдэбэшье, нюсэгэн мүн (Э.-Х. Галшиев).