САНХА

юум. н. 1) хотын хадхалга, мушхажа үбдэлгэ (колики, резь в желудке); санхын хорхой хүнэй бэедэ удаан саг соо мэдэгдээгүй байдаг ута хорхой (солитёр); уша санха хүнэй шэмэ шуһа хүхэдэг хорхойнууд, уша (глисты); хорхой санха а) хори шуһаар шэшэлгэ, гэдэһэ доторой үбшэн (дизентерия, кровавый понос); б) хүнэй шэмэ шуһа хүхэдэг хорхойнууд, уша (глисты); 2) хурса юумэ эдихэдэ, ехээр архи уухада хорон боложо, зосоо үбдэлгэ (отравление от чего-л. жирного, водки): Тэрэ санха үбшэн тухай Ёндон зүйтэйл юумэ хэлэбэ аа гү гэжэ борохон ухаандаа болтируулба һэм (С. Цырендоржиев); архиин санха ехээр архи уухада хорон боложо үбдэлгэ, мангарлалга (алкогольное отравление); ◊ хурганай санха гаргаха гарнуудаа хабсарган бажуужа, хургануудаа нярд гүүлэхэ (сжимать пальцы с хрустом): Гурдармаев гарнуудаа бажуун, хургануудайнгаа санха гаргана (Ц.-Ж. Жимбиев).