САН(Г) III

Г) юум. н., будд. утаа гаргажа, шажанай ёһоор юумэ арюудхадаг зүйл, санзай, адис (благовоние, фимиам): Тиибэшье урдань сангай утаан баханатан мушхаржа, дабирхайлиг гашуубтар үнэрөөр гэрыень дүүргэжэ байна (Ц. Дон); сан санзай ургамалнуудые тусхай сагта суглуулаад, һүүдэр газарта, нара харуулангүй хатаагаад бэлдэһэн зүйл, адис (благово ние); сан табиха санзай бадарааха, ууюулха (зажечь благовоние, кадить): Үбгэнэй толгой тушаа үндэр табюур дээрэ зула бадарна, хоёр хажуудань арса жодоогоор сан табяатай (Б. Санжин, Б. Дандарон); сангай бойпуур санзай бадарааха амһарта (кадило, кадильница, курильница): Сангай бойпуурһаа хүхэ утаан һуунагтана.