САН(Г) II

Г) юум. н., будд. бэе бэеынь сохижо, абяа гаргадаг, түхэреэн аад, дундаа газаа тээшээ бүлхыһэн, шудхамал нимгэн садаар хэгдэһэн хүгжэмэй хэрэгсэл, энэ үгэ түгэд хэлэнһээ абтаһан (тарелки, ударный инструмент, состоящий из двух медных, иногда серебряных тарелок с головками посередине): Үргэндөө ута сагаан һахалтай, өөдөө зэртын татаһан нюдэтэй хүн бодожо, хоймороор һууһан гурбан ламанарһаа адис абаад, томо сан наярган ябажа, дүхэриг соогуур, хүлөө даажа ядаһандал, ганхалзан тойролдобо (Д. Батожабай); сан хэнгэрэг хуралай үедэ ламанарай хэрэглэдэг хоёр хэрэгсэлэй хамтадхаһан нэрэ (тарелки и барабан): Лама санаартан сан хэнгэрэг сохижо, бүреэ дунгарай абяан доро хүн зоной алдууень заһажа, бүхы 64 баршад, нүгэл, үбшэ зоболон соор руу хэжэ, газаашань гаргаад, галда шатаадаг (Э. Раднаев); 2. тэмд. н. 1) нимгэн түмэрөөр хэһэн, сагаан түмэр (жестяной, железный); сан пеэшэн алайр сагаан түмэр пеэшэн (железная печка); сан хоолой баруун бур. самоварай нимгэн түмэрөөр хэһэн хоолой (жестяная труба для самовара); сан һуулга сагаан түмэр һуулга (жестяное ведро); 2) санда адли үнгэтэй (белый, как жесть): Саһанһаа сайжа һууһан шэгтээ / Сан буурал болошоһон / Шубууе хайрлалайб (Г. Раднаева).