САЛДАГАН

тэмд. н. 1) юушье үмдѳѳгүй, бэеын али нэгэ хубида үмдэһэн хубсаһагүй, нюсэгэн, салдан (голый, нагой): Дондог баруун гараа өөдэнь үргэнэ – сарбуу дээрэнь хадхуураа бултайлгаһан могой, шарбуунын түйсэ, салдаган һамган зураатай (Ц.-Ж. Жимбиев); ◊ салдаган хондолойгоор шабар дээрэ һууха юушьегүй, хооһон үлэхэ, алга үлэхэ (оставаться ни с чем): Тиигээгүй бол, салдаган хондолойгоороо шабар дээрэ һууха гэжэ байнабди (Б. Мунгонов); 2) юумээр хушагдаагүй, хооһон, халзан (ничем не покрытый, напр. листвой): Зүгөөр үбэлэй үзэсхэлэнтэ һайхан ойе һалхи һэбшээндэ һаршаганан һальбаганан хүдэлхэ нэгэшье набшаһагүй хооһон, сагаан эреэхэн салдаган хуһад ба зөөлэхэн ногоон шэлбүүһэгүй шэрүүн хара шэнэһэд лэ гутаадаг (Б. Мунгонов); 3) шэлж. ядуу, үгытэй, зѳѳригүй (нищий, бедный): Би баһал иимэ салдаган ябаһан аад, эндэ ерэжэ, студентын хүхэ сэмбээр хубсалааб гэжэ хэлэхэ һэн (Ч. Цыдендамбаев).