САДАН

юум. н. 1) хууш. монг. hанаа сэдьхэлээр таарадаг, үзэл hанал, үйлэ ажал, ажамидарал зэргээр ойро хүн, хани, найза, танил тала (друг, близкий человек, родственная душа): Зарим эрдэм бии байбашье, / Шанар муутай хүнтэй садан болон бү яба (Э.-Х. Галшиев); буянай садан будд. номногшо, олон шабинарые буддын номдо һургагша багша лама (духовный наставник, лама-учитель): Өөрыншни гэм эли үгүүлэгшэдые / Мүр харуулагша буянай садан гэжэ бодо (Э.-Х. Галшиев); 1) түрэл, урагтай хүн, нэгэ угһаа таһарааша (родственник): – Һэ… Эльгэн садан гэжэ гү? Таанад саахануураа нэгэл юумэтэй болоод, мүнөө балаалжа байна бэшэ гүт даа… – гэжэ байгаад Дондог ирбайна (Ц.-Ж. Жимбиев); ойрын садан дүтэ, ойро түрэлэй хүн (близкий родственник); холын садан холын түрэл (дальний родственник); түрэл садангүй ганса бэе, гозон толгой (не имеющий родственников); ○ айл, ураг, үри, түрэл гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.