САБШАЛГА

юум. н. 1) эритээр таһалалга, хүндэлэн отололго (рубка топором): модо сабшалга; 2) хажуурдалга, хадалга (косьба, кошение сена): Энээгээр бодоходо, манда тушаажа үгтэһэн хоёр зуу гаран гектар газарые һүни үдэргүй һайн ябажа сабшаа һаа, арбан хоёр гү, али арбан гурбан үдэр соо сабшалгаяа дүүргэхэ байна гээшэбди (Х. Намсараев); үбһэ сабшалга үбһэ абалга (сенокос, сенокошение): Үшөөтэ соо үбһэ сабшалгаар Балданиие хүсэхэ нэгэшье хүн байгаагүй юм (Ч. Цыдендамбаев); сабшалгада орохо үбһэеэ абажа эхилхэ, үбһэндээ орохо (начинать сенокос); 3) нюдэеэ түргэ-түргэн анилга-нээлгэ (мигание глаз): Хубсаһадынь, уралнуудынь, хүдэлхэ хэбэрынь, аймхай нюдэдэйнь сабшалга, зүһэ шарайнуудынь аб адлинууд (Ч. Цыдендамбаев); 4) тамир. барилдаанай үедэ нэгэнэйнь нүгөөдынгөө хүл эридээр сохижо тогтууриинь алдуулха дүрэ (подсечка, название приёма в борьбе).