АРШААН

юум. н. 1) хада хабсагайһаа гү, али газарһаашье гаража байдаг, хүнэй бэе эмнэхэ аргатай элдэб дабһалиг холимог бодосуудтай уһан, булаг . Һүзэгшэд аршаан булагые эдэгээхэ шэдитэ хүсэтэй гэжэ тоолодог. Аршаанай хажууда хашарһа мүнгэ үргэдэг, зурам уядаг заншалтай юм : Үсэгэлдэр үхибүүдэй бургааһаар дархалжа, сорго дээрэ табижархиһан хүрдэнүүд, уһан тээрмын м ѳѳ рнүүдтэл, аршаан сасан эрьелдэнэ ; аршаан булаг хүнэй бэедэ эм болохо уһан : Заримдаа огторгойһоо жэргэмэлэй хүгжэмдэл соностоно, заримдаа хайр шулуун дээгүүр харьялһан тунгалаг аршаан булагай урасхал мэтэ дуулдана ; 2) ламын, б ѳѳ гэй ма а ни уншажа үлеэгээд гү, али хуралай уншалгын үедэ адислагдаад, шэдитэ шанартай болоһон гэжэ тоологдодог, үнгэ, амта оруулһан элдэб холисотой шэнгэн бодос, уһан : – Та энэ аршаан абаашажа, ѳѳ һэд ѳѳ хүрт ѳѳ д, малайнгаа хорёо хотон соогуур сүрш ѳѳ рэйгты! .