АДИС

юум. н. 1) шажанай ёһоной үрш ѳѳ л, хайра, үлзы хутаг дамжуулга , тиихэдээ лама гү, али гэгээн ѳѳ рынг ѳѳ гараар, үгышье һаа, бурханай номоор гү, али эрхеэрээ урдаа байһан хүнэй толгойдо хүрэдэг : Хамба ламын адисай һүүлээр һaнaһaн зориһоноо гүйс ѳѳ хэ һанаатай хэдышье инагаар үбгэнд ѳѳ хандажа хоноо һаань, уруу һуушаһан Намдаг хэрэглэжэ үг ѳѳ гүй ха юм ; адис абаха хэшэг, үрш ѳѳ лдэ хүртэхэ : Һүүлээрнь гунгарбаагай углууһаа адис абажа, мүн лэ ламаһаа адис абахаяа тонгойбо ; Урдуур байһан баяд, ноёд Туваан хамбаһаа хамагһаа түрүүн адис хүрт ѳѳ д, ехэ дасаниие нара зүб гороолон, саашаа ошожо захалбад ; адис табиха шажанай ёһондо мүргэхэ хүнэй зулай дээрэ бурханай ном гү, али гараа табижа арюудхаха : Ламанарhаа адис абахаяа хажуудань ошожо, доро тонгойходонь, хоюулаа бурханай шэрээ дээрэ байhан жаахан жаншануудтай номуудые абажа, ээлжэлэн, толгой дээрэнь тос гэтэр адис табиба ; 2) сан, санзай : Жалмын энэ гэртэ орохотой хамта адис санзайн үнэр анхилжа, арюун һайханаар үзэгд ѳѳ һэн ; 3) шэлж . сохилго, гар хүрэлгэ : Шамда адис хүртүүлээд табихаб! – гэһээр, Арьяшка Тогоошын дэргэдэ дахин ерэбэ .