ААЛИ(Н)

1. тэмд. н. 1) хүдэлсэгүй , удаан, босхи , һула : Сарнуудынь эзэнэйнгээ һанал бодол тааһандал, аалин боло болоһоор зогсошобо ; аали залхуу хашан, толто гүй : Энэнь, аали залхуу хүдэл сэтэйшье һаа, бэедээ найданги ; 2) шанга бэшэ, аргаахан , абяа шэмээгүй , дуугай : Һэрихэдэнь, гэр соонь аалин, хон-жэн байба ; аалин байдал намдуу байдал, намдуурал : Аалин байдал тогтод гэжэ, юу хэлэхыень шагнаха гэһэндэл, Дугар Третьягые харад гээд лэ абана ; 3) номгон , түни, түбшин, түб даруу зантай : Аляа хүхюун басагадай заямхада ерэхэһээ хойшо Дардай б ѳѳ бүришье аалин боложо, тэдээндэ бүтүүхэнээр дурагүйдэнэ ; аали намдууханаар нам дарууханаар : – Аали дарууханаар хүн шэнги х ѳѳ рэлдэхэдэтнай яаха байгааб? – гэжэ отообай Дашаяа нэгэ бага зэмэлбэ ; 2. наречи 1) аажамаар , удаан аар : Мориниинь үбһэ ногоо шэмхэлжэ, аалин ябана ; 2) дуугай, абяа шэмээгүйг ѳѳ р : Аалин аалин гүнгэнэжэ, / Аман соогоо дуулахаб даа .