ҮРЭГҮЙ

1. тэмд. н. 1) үдэхэ арга шадалгүй, үрэжэлгүй (бесплодный): Y рэгүй хүн нюдэ нойтон, үрэтэй хүн үбэр нойтон (Оньһ. ү.); үрэгүй болголго үдэхэ арга шадалгүй болголго (стерилизация): Буряад- FM радиодо үлүү үлэмжэ олон болоһон эзэгүй миисгэй нохойнуудые үрэгүй болголго тухай Александра Хорганова хөөрэжэ үгэбэ (buryad. fm); 2) ашаг туһагүй, хэрэггүй, дэмы (безрезультатный, бесполезный, тщетный): Зүгөөр юумэ гээшэ олон зүйлэй, олон янзын байдаг, ажалгүй бэлэн юумэ байдаг, ажал ехэтэй бэрхэ хэсүү юумэ байдаг, үрэгүй хооһон юумэ байдаг, үрэтэй, удха шанар ехэтэй юумэ байдаг (Х. Намсараев); 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. дэмы, хэрэггүй, үлүү (бесполезно, не к чему): Аба эжыгээ хүндэлөөгүй һаа, бурханда мүргэhэнэй үрэгүй (Оньһ. ү.); хэлэhэнэй үрэгүй хэлэшье, болишье адли (бесполезно говорить).