ҮРЭБТЭР
1. юум. н. модо, түмэр, яһан гэхэ мэтые үрэжэ заһаха зэмсэг, хуурайһаа шэрүүн байдаг (рашпиль): Тиигэжэ Ванькын үрэбтэр мэтэ шэрүүн хара, даг һаари гар бажууба (Ц. Шагжин); 2. элирх. үүргээр хэрэгл. ямар нэгэн шанараараа үрэбтэр шэнги (подобный рашпилю): Тэрэ үрэбтэр шэрүүн үргэеэ аршасагаан һуухадаа, фронт дээрэ һахал һамбайгаашье абаха тухагүй ябадаг байһанаа һанаандаа оруулба (Ц.-Ж. Жимбиев); үрэбтэр дуугаар дуугарха хахир хоолойгоор дуугарха (говорить неприятным скрипучим голосом); үрэбтэр урьяха бэржыхэ, эржыхэ, баржыха, барзайха, шэрүүн, эржэгэр байха (шершаветь).