ҮРИТЭ(Й) I

Й) 1. тэмд. н. 1) түлбэрииень хожом түлэхөөр абаһан, зээлитэй, урьһаар абаһан, үри шэритэй (имеющий долги, задолжавший): Y ритэй ябанхаар үгытэй ябаhан дээрэ (Оньһ. ү.); үритэй шэритэй (гү, али ялатай) зээлитэй, урьһаар абаһан (имеющий долги, задолжавший): Тэрээхэн шүлһэндэнь орёолдоһон хүн тиимэ бэлэхэнээр мултардаггүй, бүхы наһан соогоо Садада үритэй шэритэй болодог байгаа (Ц. Шагжин); Бүхэли Үшөөтэ бултадаа үритэй ялатай ха юм (Ч. Цыдендамбаев); үритэй хүн мүнгэ зээлитэй хүн (должник): Y ритэ хүн өөдэлхэгүй; 2) баатай, ѳѳрын һайн дураар бэшэ, хашагдаһан, аргагүйдэһэн (должный, обязанный): Сумбад абгайда нооһо сохихо үритэй байһан бүхы һамгадта дуулгаха болонхойб (Ч. Цыдендамбаев); 2. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. баатай, ёһотой, заабол хэрэгтэй (должен, обязан): – Шамайе түрэдэ уриха үритэй һэн гүб?! – Бүтэдмаагай нариихан шанга хоолой хан лэ гэшэбэ (Б. Мунгонов).