ҮНСЭГ

юум. н. 1) hүхын эриин нүгөө талын мохоо үзүүр, мохоо тала (обух): Хониной шагайта хахалжа байтарынь сэмгэниинь сэсэрээд, сообон һүхын үнсэгтэ няалдашаба (Д. Батожабай); hүхын үнсэгөөр сохихо hүхын мохоо талаар сохихо (колотить обо что-л. обухом топора): Тэрээнэй үнсэгөөр сохижорхиходо, хүнһөө байха баахалдайшье унашаха даа (В. Гармаев); буугай үнсэг буудахада хүнэй мүр туладаг буугай хүрзын үргэдэhэн ара тала (тыльная часть приклада); 2) юумэнэй хоёр эрмэгэй ниилэхэдэ бии болоһон булан, углуу (угол): – Зүб, зүб! – гэлдэн, столой үнсэгтэ һууһан Ошорон тээшэ зааба (Ц. Дон); 3) шэлж. заха, хажуу тала (край, оконечность); нюдэнэйнгөө үнсэгөөр хараха нюдэнэйнгөө сагаагаар хараха, хёлойжо хараха (смотреть краем глаза, искоса): Тиимэ үгэнүүдые дуулахадаа басаганай энеэдэһэниинь хүрэнэ, ойронь байһан хүбүүе нюдэнэйнгөө үнсэгөөр хараад хэлэнэ (Ц.-Ж. Жимбиев); үнсэг буланда холо газарта, дүлии, таһархай газарта (в глуши).