ҮНГЭР

юум. н. 1) хэлэн дээрэ, хотын дотор ханада няалдажа тогто h он нялзагар бодос (налёт на языке): Мынцзикан гэжэ түбэд эмнэлгын һургуули дүүргэһэн эмшэд хадаа һудал, нюурай арһанай үнгэ, нюдэнэй янза, хэлэнэй үнгэр – эдэниие шудалжа гарадаг байгаа (Д. Батожабай); хоолойн үнгэр хоолойн шарлалга (налёт в горле); 2) нэгэ юумэнэй оёорто няалдаша h ан юумэн, хаг (накипь, осадок, грязь): Үүдэнэй хажууда таасынь гэжэ үнэр танар урьяжа, ногоон үнгэр болошоһон юумэ байба (А. Бальбуров); айрагай үнгэр айрагай доронь тунадаг үдхэниинь (осадок айрака): Хүхүүртэй айрагайнгаа үнгэр, үрмыень хододоо абажа байха. Айраг сэбэр амтатай болохо (Ж. Самбуу); 3) эмн. диагноз табихын түлөө хүнэй бэеын залхагтай газарнууд h аа абадаг зүйл (мазок); 4) шэлж. нэгэ заахан, заахан тэды, үсөөхэн тэды, хюм h анай зэргэ (щепотка, малая толика чего-л.): Талхан соогоо үнгэр даб h а нэмэгты.