ҮБЭШТЭЙ

тэмд. н. 1) тэнэг, балмад, ухаагүй, оболигогүй (сумасбродный, взбалмошный): Иимэ шэдитэй зон гансаардана, тойроһон зониинь ойлгоногүй, «тиимэшэг» гэһэн ярлаг няана, үбэштэй ухаандаа доромжолно, өөдэрхэнэ гээшэ (Ц. Цырендоржиев); үбэштэй юумэ тэнэг яряан, удхагүй юумэн (вздор, глупость): – Үбэштэй юумэ бү дуугарал даа (С. Цырендоржиев); – Тьфу, юрэдөө, юун үбэштэй юумэ шашана гээшэбши? (Ц. Шагжин); үбэштэй урьяха оромоо табиха, тэнэг урьяха (дурить): Харин тиихэдэнь би үбэштэй урьяжа буулгуулаад, Дэлгэрые хүндэлөө хүнлби (С. Цырендоржиев); 2) ухаа муутай, ухаа дутуутай, жэгэндээтэй, уймартай (помешанный, слабоумный): Тиибэшье хооһон хөөрөө хээд, һүүлдэнь нэгэшье һэнэгтэй хүн үгы, тэрьедэхэнь тэрьедэжэ, үхэхэнь үхөө, арай үлэһэн Ригбии хамба үбэштэй болоо гэжэ Ван-Түмэр уур хороо бусалба (Д. Батожабай); 2. наречи, нют. тон, угаа, айхабтар, муухай (очень, чрезвычайно): Тиихэл гэжэ үбэштэй шангаар түмэр түдэгэ тоншобо, наяргаба гээшэ бэзэб даа (Б. Мунгонов); үбэштэй халуун тэсэшэгүй, амилхаар бэшэ халуун (невыносимо жарко): Газаамнай үбэштэй халуун байна; үбэштэй гоё айхабтар гоё (безумно красивый): Y сэгэлдэр үбэштэй гоё концерт хараабди.