ҮБГЭРХЭ

үйлэ ү. эрэ хүнэй үбгэн болохо, наһатай болохо (стареть, стариться): Хэды тиигэбэшье һаань, үбгэржэ ябаһандань тиигээ юм гү, али яагаа юм, бүхы бэедэнь эсэһэнэй тэмдэг мэдэрэгдэжэ, нилээдгүй хүндэшэг болоод байгаа һэн (Б. Мунгонов); үбгэрхэ наhажаха (гү, али үтэлхэ), үбгэржэ алдарха хүгшэрхэ, үбгэн наһа хүрэхэ, үндэр наһа наһалха – эрэ хүн тухай (стареть): Сагай ульгам гүйдэлые улад зон үбгэрхэ үтэлхэдөөл мэдэдэг гээшэ ха (Ц.-Ж. Жимбиев); Элинсэг хулинсагһаа эхилжэ, үбгэ эсэгэнэрынь хуу барандаа ангууша, бууша зон һэн тула тэдээнэй эсэгэ энэл жэл үбгэржэ алдарһанай шалтагаанаар ой тайга гараагүй һэн (С. Доржиев); үбгэрхэ саг үбгэрхэ үе, үндэр наһан (старость): Үбсүү шарахан хараасгай / Үргэн дэлхэйн шэмэг лэ. / Үлзы һайхан үримнай / Үбгэрхэ сагай жаргал лэ (Д. Дагбаев).