УҺАГҮЙ

тэмд. н. 1) хуурай, шииг нойтогүй (безводный): Маанарые уһагүй газарта орхиһоноо мартаад, өөрөө энээхэн горхонойтнай эхиндэ, уһатай газарта, сай шанажа уужа байгаад хоноһон байба (Б. Мунгонов); уһагүй худаг уһаа шэргэһэн худаг (пересохший колодец): Энээниие ойлгодоггүй хүнүүд уһагүй хатанхай худагһаа уһа уухаяа түрисэлдэһэн һохор үхэрнүүд мэтэ гээшэ (Д. Батожабай); 2) нёлбоһогүй (без слёз): …шарайнь хубхигад гэжэ сагаан хүхэ болошоод, нюдэниинь гансата уһагүй ялбагар хурса болон, нэгэшье дуугарангүй… (Х. Намсараев); ◊ урагша уһагүй урагшагүй, урагшаа хатаһан (неудачный, безуспешный): Шоношгүй, арааташгүй… Урагша уһагүйл адхамарнууд байнабди! (Б. Мунгонов).