УХААНГҮЙ

1. тэмд. н. тэнэг, ухаа муутай (глупый, неразумный): – Тэрэ хоёрые архяар гайхуулхаяа һанаба гүш, ухаангүй Урбаандии? (Б. Мунгонов); ухаангүй болохо тон һайнаар хандаха, айхабтар дуратай байха (быть без ума, быть сильно привязанным к кому-л.): Эжынь болоһон эхэнэр энэ үргэмэл басагандаа ухаангүй болодог. Тэрэнээ нюдэнэй сүсэгы шэнгеэр һанадаг (Ц.-Ж. Жимбиев); 2. наречи тон, угаа, дан, маша, туйлай, тусхай, онсо, ушаргүй, тиимэ гэшэгүй, айхабтар (исключительно, очень, чрезвычайно): Энэ билдагуушад гээшэ, манай хэрэг үйлэдэ ухаангүй ехэ түбэг татадаг аймшагтай муухай этэгээд болоод байна (Ц. Шагжин); ухаангүй олон айхабтар, ушаргүй олон (чрезвычайно много): Энэ хадаа манай нютагай хэмжээгээр ухаангүй олон хүнүүд (Ц. Шагжин); ухаангүй һайхан айхабтар гоё, сэдьхэшэгүй һайхан (очень красивый, прекрасный): Лимбын абяа дуулахада, ухаангүй һайхан, аргагүй гоё байгша һэн (Ц. Шагжин); ухаангүй гуниглаха ехээр гажарха, ушаргүйгөөр уйда дарагдаха (сильно тосковать): Харин һүүлдэ, Хорлын ондоо тээшээ һургуулида ошоһон хойнонь, Намжал ухаангүй гуниглаа бэлэй (К. Цыденов); ухаангүй шанга һалхин туйлай шанга һалхин (очень сильный ветер); газаа бороо ухаангүй ороно газаа бороо айхабтараар ороно (на улице идёт проливной дождь).