УРГАША(Н)

(Н) 1. тэмд. н. 1) эмниг мори ургалхада һургагдаһан. Эмнигэй булгалан тэрьелхэдэ, ургашань алдангүй булгалсаад хүсэдэг бэлэй. Адууhанайнгаа тархида ургынгаа гуйба углажа, тэрэнээ татахадань, унажа ябаhан ургаша мориниинь урда хоёр хүлөөрөө газар яг тулгалаад, ара гэдэргээ hуушадаг байгаа. Тиигэхэдэнь ургалhан адууhаяа татаад байлгахадань hураггүй бэлэн болодог hэн. Үнэндөө хадаа ургашань ургада ороhон мориие байлгажа үгэнэ бшуу даа. Саашаа таhа зүдхэжэ байhан адууhанайнгаа нарин хоолойгоор ороhон ургын гуйбые эрэхэдэнь, тэрэ адууhаниинь амияа бүтэн хиигалаад, байжа үгэдэг юм Л. Линховоин (приученный арканить – о лошади): Ухаатай сэсэн ургаша мориной аша туһаар, үльгэр түүхэдэ хэлсэдэг ёһоор, хүхэрэгшэ тэнгэриин доохонуур, хүрьһэтэ дэлхэйн дээхэнүүр гүйжэ ябаһан, томонууд түхэреэн толботой эмниг боро баригдаба (Ц.-Ж. Жимбиев); 2) мори ургалхадаа һайн, ургада бэрхэ (искусный в ловле лошадей): Гар һайнтай хүн байна … Ургашал хүн ха… (Ж. Тумунов); 2. юум. н. мори ургалагша (арканщик): «Хаана ябахаа хаража үзэнэ бэзэбди. Нютаг соогоо яаха һэм» гэнэ ургашан (Ж. Тумунов).