УНЯАР

юум. н. 1) утаан шэнги тарадаг дээшээ дэгдэһэн газарай шииг, агаарта тунаһан утаан, шэнгэн манан (мгла, дымка, марево): Эгээл энэ үедэ сарамай саадахи багахан толгойн соорхойдо хоёр хүн ойн заха руу һуунагтан тараһан уняарые хүйтэнэй сэбдэг манан гээшэ гү, али түүдэгэй утаан гү гэжэ танижа ядан зогсожо байгаа (Д.-Д. Дугаров); уняар утаан (гү, али манан) утаан шэнги тарадаг дээшээ дэгдэһэн газарай шииг (дымка, марево): Олон жэлдэ байһан хотынь уняар утаан, сонхын галнууд һайханаар харагдана (Ч. Цыдендамбаев); Удаанай бороодо зүдэршэһэн тала наранай гарахада, бүхэ нойрһоо һэриһэн баатартал, һуняан эбһээлжэ, үргэн дэлюун үбсүүн дээрэһээ уняар манаяа туун намжаарна (Ц.-Д. Хамаев); шэнгэн уняар һиимэгэр, үдхэн бэшэ уняар (лёгкая дымка): Шэнгэн уняар соо тобойлдоһон саһата сэнхир хадануудые, эхи захагүй бархаг ногоон ой тайгые тэрэ бахархалтайгаар харана (Д.-Д. Дугаров); уняар татаха газарай шиигэй дээшээ дэгдэн тараха, утаа уняар болохо (затягиваться дымкой): Шилка мүрэн хүхэржэ, уняар татан байна (Х. Намсараев); 2) боргооһо батагана утаагаарнь үргөөхын тулада ууюулһан үхэрэй хуурай аргал (дымокур); ○ утаан гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.